Een dag doorgebracht met Gurudev

God Shree Krishna heeft gezegd in de Geeta "Ik ben onsterfelijk en heb een eeuwige vorm, dus ik wordt niet steeds opnieuw geboren. Maar om goddelijke verlichting onder alle levende wezens te spreiden en om hen te leiden op het pad van deugdzaamheid, verschijn ik op deze aarde in menselijke vorm met hulp van de natuur."

Had men maar de woorden om de grootheid van een Guru te omschrijven. De liefde voor de goddelijke Guru lijkt van de diepte van het hart te komen, maar de tong slaagt er niet in om deze hemelse uitdrukkingen in woorden om te zetten, alleen tranen rollen uit en spreken zich uit over de diepe genegenheid tussen een Guru en een discipel.

Ah! Wat een genot bereikt men in het gezelschap van de Guru en wat een pijn en verlangen lijdt men door bij hem te weg blijven. Allebei zijn goddelijke, extatische staten omdat in het eerstgenoemde, men vóór de heilige vorm is van de Guru en in het laatstgenoemde zijn heilige vorm constant vóór onze ogen blijft. En na een moment van lang wachten wanneer men de Guru eindelijk ontmoet of alleen al door een glimp van hem, zullen het hart en de ziel een nieuwe hoogte van vreugde en geluk bereiken. Elke seconde besteed met hem laat een onwisbaar teken aan het hart en de ziel over, dat de discipel verblijd voor tijden met prettige herinneringen van die momenten.

De Yogi Raj Vishvabodhanand bracht één volledige dag met Eerbiedige Gurudev door en verzamelde een boeket van geurige momenten waarop hij besloot deze te verspreiden onder allen door middel van het volgende verslag:

Het was de 20ste januari van het jaar 1993. Inderdaad een goddelijke dag toen ik Eerbiedige Gurudev ontmoette na een heel lange tijd. Als ik terug in de tijd kijk, herinner ik me dat het 40 jaar terug was, toen Gurudev de heilige Siddhashram op instructies van zijn eigen Guru Paramhans Swami Sachidanandji had verlaten. Wat een ontroerend afscheid was het! Een zware taak was gezet op de schouders van Gurudev om de spiritualiteit op de aarde met nieuwe passie en kracht te gieten. En geen twijfel mogelijk, niemand anders dan Gurudev kon deze taak verwezenlijken.

Hij hield constant contact met ons, de Yogis van Siddhashram, via telepathische krachten en instrueerde ons over de fijne kneepjes van Sadhanas en de diepe kennis van Brahma. Niet alleen ik, maar elke Yogi voelde een leegte tijdens zijn afwezigheid en verlangde om hem te ontmoeten. Zelfs de Sadhanas en Siddhis of de manifestaties van Goden waren niet in staat deze leegte te vullen.

En op een dag was ik vastberaden om hem te ontmoeten, al was het maar voor een dag. Het was ongeveer zes jaar geleden toen ik hem verzocht mijn wens goed te keuren, hij weigerde stevig door te zeggen dat ik niet in staat zou zijn om voor zelfs een moment op deze wereld te kunnen blijven, vervuld met misleiding, haat en jaloezie. Maar anderzijds voelde hij mijn verlangen om hem te ontmoeten en hij stemde toe. Of misschien werd ik een middel om andere Yogis van Siddhashram te tonen hoe moeilijk en lastig het propageren van spiritualiteit op deze aarde is. Ik ontving zijn toestemming door telepathie en de volgende dag bereikte ik Jodhpur door mijn Yogische krachten.

Het was vroeg in de ochtend en de hele stad baadde in gouden stralen van de rijzende zon. De stad, omringd door heuvels, was bedenkt in een goddelijke natuurlijke vrede en een sereniteit van de vroege ochtend, een maagdelijke atmosfeer die nog niet was bekladt door de giftige chaos, beroering en spanningen van het dagelijkse leven. Toen ik het huis bereikte dat mijn bestemming moest zijn, vielen mijn ogen op een goddelijke scène die zelfs Goden verlangen te zien. De eerbiedige Moeder, de vrouw van Gurudev, bood water aan de heilige basilicumplant en een paar meter verder weg zat Heilige Gurudev. Veertig lange jaren…, dacht ik…, en mijn ogen vulden met tranen van vreugde bij het zien van Gurudev, Dr. Narayan Dutt Shrimali, zoals hij nu bekend was. Ja! Dit was de goddelijke vorm die ik was komen ontmoeten… Dit was de zo gerespecteerde en grote Yogi Paramhans Swami Nikhileshwaranand, die daar onder de mom van een eenvoudig gezinshoofd zat. Zo een immense persoonlijkheid in zo een eenvoudige, gewone vorm? Zelfs ik die de hoogtes van Yoga heeft bereikt, werd twijfelachtig voor een seconde, maar het volgende moment bij het zien van de vertrouwde schittering en vastberadenheid op zijn gezicht, werd ik tevreden. Net zoals een verloren hertje doet bij het herkennen van zijn moeder.

Het was nu rond 7.30 A.M. en de stad Jodhpur was warm geworden in overeenstemming met de titel ‘stad van de Zon’. Het was de grootheid van Eerbiedige Gurudev dat hij hier onberoerd leefde na jaren in de koele, vreedzame bergen van de Himalayas en in Siddhashram doorgebracht te hebben. Toen hij mij zag stond hij op en wenkte me om hem naar zijn kantoor te volgen.

Terwijl de deur opende, stonden honderden dagelijkse bezoekers op, gretig om hem te ontmoeten. Net zoals de geur van rozen niet kan worden tegengehouden te verspreiden, zelfs door hen te bedekken, net zo kan ook de grootheid van een dergelijke Yogi niet verborgen worden door werelds gedrag en wie dan ook, hem alleen ziet, kan niet blijven zonder betoverd te worden door zijn goddelijke vorm.

Deze wereld is vol met verschillende problemen, diverse spanningen en moeilijkheden; en spiritualiteit is tegenwoordig veel meer verbasterd. De mensen komen alleen naar Gurudev met hun dagelijkse problemen en Gurudev blijft altijd vredig en glimlachen, luistert geduldig naar iedereen en brengt zijn goddelijke krachten in hen over die zo hun leven gemakkelijk en gelukkig maakt. Ik werd overweldigd door het zien van de genegenheid die hij had voor de gewone mens. Terwijl grote Yogis vrezen om met hem te spreken, bang dat ze misschien iets verkeerds zeggen, komen de gewone mensen en uiten al hun narigheden & angsten voor hem en keren vol vertrouwen en vreugde terug.

Gemiddeld ging de telefoon elke minuut, politici, beroemde acteurs, regisseurs & wetenschappers spraken met hem over de verschillende problemen op hun betreffende gebieden. Guruji bleef deze gesprekken beantwoorden zonder zelfs te fronsen, hij luisterde en begeleidde deze mensen op weg naar welvaart & succes.

Ik was verbaasd om te zien hoeveel taken hij verrichte èn toezicht hield op hetzelfde moment. De uitgave van het maandelijkse tijdschrift Mantra-Tantra-Yantra Vigyan, de typiste instructies geven om elke ontvangen brief op een bepaalde manier te beantwoorden, planning van de komende Sadhana kamp, alles ging gelijktijdig en soepel door. Hoe kon hij zo veel werk op hetzelfde moment uitvoeren? Ik heb hem gezien in diepe meditatie voor dagen en nu onder zoveel werk…, ik voelde me echt droevig door hem zo te zien zwoegen, en ook dat de mensen niet in staat waren zijn echte gevoelens en zijn echte vaardigheden te begrijpen.

Om ongeveer 3 uur 's middags moest Eerbiedige Moeder zelf komen, na het sturen van verscheidene berichten, om hem te vragen om te eten. En ook toen stond hij onwillig op.

Na het eten was hij druk met het schrijven van zijn volgende boeken. En al snel werd het avond en het geblaas op de Shanka (schelp) in de puja ruimte (bid ruimte) kondigde de tijd aan voor “Aarti “(Gebeden). Na Aarti was het tijd voor Guruji om zich in Sadhanas te verdiepen. Ik zei tegen mezelf dat Guruji aan mij had beloofd dat ik één hele dag met hem zou mogen besteden. Zou ik in staat zijn om hem in Sadhana te kunnen zien? En alsof hij mijn gedachte kon lezen vroeg Guruji mij om hem te volgen naar de Sadhana kamer.

Elke Yogi is gevuld met interesse voor de Sadhanas van Guruji en als men zich slechts met hem bevindt wordt men gevuld met een goddelijke extase en nu was ik gelukkig genoeg om zijn Sadhana kamer in te gaan en met hem in trance te gaan. Meer dan met vreugde, werd ik gevuld met verwondering...

De kamer werd verlicht met een goddelijke, rustgevende verlichting zoals bij de komst van de vroege dageraad. Een klein koperen beeld van Godin Kali, vernietiger van alle kwaden, was geplaatst in de kamer. Het moet wel met hemelse energie verlevendigd zijn en leek klaar te zijn om te spreken. Aan de voorzijde was een diya (lichtje) van zuivere ghee geplaatst die dag en nacht brandde en het licht afkomstig van de lamp verlichtte het gezicht van het beeld, en hoewel er geen sprake was van een gloeilamp in de kamer, leek het alsof een helder licht alle hoeken vulde. Een prettige geur, schijnbaar van kapoor overweldigde mijn zintuigen en ik was gevuld met een rustgevend gevoel.

Hoewel het buiten de kamer zeer heet was, voelde het hier koel en prettig aan. Mijn hart en ziel kenden geen grenzen en toen greep een spannend gevoel mij. De kamer leek in cirkels te bewegen en ik leek een deel van deze draaiende beweging geworden te zijn. Al snel werd het allemaal zo verbijsterend dat ik bijna wankelde en moest gaan zitten, leunend aan de muur voor ondersteuning. Het leek alsof alle macht uit mijn benen werd getrokken en mijn hele lichaam beefde met een onbekende opwinding. Toen mijn zicht helder werd, zag ik dat Gurudev reeds in diepe meditatie was gegaan. Met een sterke wil probeerde ik mijn opwinding te beheersen.

Plotseling resoneerde de kamer met de recitatie van Mantras en vulde met een wazige rook. Toen was er een luid oorverdovend lawaai…, het leek alsof de bliksem had ingeslagen…, en een groot en helder figuur met rode ogen verscheen… Eerst boog het neer voor Gurudev en toen at het alle parsaad (fruit, zoetigheid) op... Opnieuw boog het neer in eerbied en verdween in de mist. Van de Mantras die door Gurudev werden gereciteerd, kwam ik te weten dat de God die net verschenen was, Mahakaal Bhairav was.

Ik weet niet of het mijn geluk was of de vriendelijkheid van Gurudev, want na de manifestatie van Bhairav had ik ook snel Darshan (manifestatie) van Ganpati en Bhagwati Gayatri, een fenomeen dat zeer zelden wordt gezien, zelfs in Siddhashram. Toen kwam mijn lang verlangde wens op in mijn gedachten. Ah! Als ik alleen maar het geluk had om de manifestatie van Bhagwati (Moeder) Kali te zien. Alsof mijn gedachten werden gelezen, begon Gurudev met het reciteren van Kali Stavan (het gebed van Godin Kali) in een melodieuze en goddelijke stem.

Naar gelang het reciteren doorging, werd de kamer meer en meer verlicht en het beeld van Kali leek te bewegen. In eerste instantie dacht ik dat het werd veroorzaakt als gevolg van het wapperen van de vlam van het licht, maar toen het beeld steeds meer in omvang begon toe te nemen, en het al snel het dak raakte, stopte mijn ademhaling van verbazing. Gurudev reciteerde enkele mantra's en liet het water in zijn handpalm op de grond vallen. Zodra hij dit deed, vulde een scherpe geur als dat van kapoor de hele kamer en Mahakali verscheen voor ons met al haar goddelijkheid. Een verlichte en goddelijke vorm met woede op haar gezicht en tegelijkertijd vertoning van de liefde van een moeder. Ze draagt een koord van menselijke schedels rond haar hals, houdt alle wapens zoals beschreven in de teksten en lacht met een ring van overwinning. Een overwinning van Kaal (tijd)…, een overwinning van alle kwaad…! Ja, dit was Mahakali, de redder van allen, die zelfs in deze angstige vorm de liefde van een Moeder aan haar aanbidders kan schenken. Zo een schittering en uitstraling waren van haar goddelijke vorm afkomstig dat mijn ogen het niet konden verdragen om naar haar te kijken, en na het sluiten van mijn ogen bad ik haar aan om in haar originele vorm terug te komen.

Het volgende moment reciteerde Gurudev Shanti Paath (het gebed voor rust) en de vorm van Kali begon te krimpen en al snel keerde alle goddelijkheid terug in het beeld. Toen wist ik dat beelden ook grote krachten en hemelse schittering kunnen hebben, als de Guru vriendelijk genoeg is om deze vormen voor zijn discipel te tonen. Wegens de grote schittering, verloor ik alle waarneming en ging in een trance zonder enige kennis van mijn omgeving. Slechts het beeld van Kali bleef rondhangen in mijn onderbewuste gedachte.

Toen Eerbiedige Moeder de Sadhana kamer binnenkwam was het al ochtend en na ontwaken uit mijn trance, zag ik dat Gurudev nog in diepe meditatie was. Het tjilpen van de vogels kondigde de opkomst van de zon aan en ik herinnerde me dat ik de toestemming had om met Gurudev te blijven voor slechts 24 uren. Nu moest ik terugkeren…, ik voelde me droevig om hem te verlaten.

Maar Gurudev was zijn normale, kalme zelf. Hij begon zijn dag als gebruikelijk en was spoedig op weg naar zijn kantoor. Toen ik in zijn ogen keek, leken deze te zeggen "Plicht is plicht, wat de omstandigheden ook zijn." Tijdens zijn Sadhana in de nachten, blijft hij in telepathische contact met elke Yogi van Siddhashram en blijft waardevolle instructies aan hen geven. Hij is één enkel persoon maar hij draagt diverse werkzaamheden, niet alleen op materieel maar ook op spiritueel gebied. Ik heb nooit kunnen begrijpen wanneer hij wakker wordt, wanneer hij slaapt, wanneer hij zijn werk doet, wanneer hij zijn Sadhanas uitvoert en hoe hij tegelijkertijd ook in contact blijft met zijn 600.000 discipelen.

Ik buig neer voor zijn goddelijke vorm en wens dat hij spoedig terugkeert tot zijn vroegere leven van ascetisme en ons op deze weg leidt door onze handen vast te houden en ons te begeleiden.