Siddhashram Roept

Manobhaaven Diksha

Dag en nacht kunnen gescheiden delen zijn voor diegenen die dwalen op de lagere geledingen van een werelds bestaan, maar voor een Guru wiens spirituele levendigheid de hoogste level van verlichting raakt, is elke seconde toegewijd aan de spirituele vooruitgang van de discipels aangezien hij hun levens stuurt door de doolhofachtige lanen van Sadhanas en Dikshas tot de afgunstige hoogtes van Totale Activatie. Deze prachtige hartwarmende waarheid kwam in me op toen ik plotseling werd weggetrokken van deze vuile wereld door de zegen van een geweldige Diksha en werd gebracht naar het land van de Oude Rishis en Yogis, met andere woorden Siddhashram. En hiermee kwam ook het geweldige besef dat Dr. Narayan Dutt Shrimali, de simpel uitziende Guru die ik al zoveel jaren kende, in feite een hoog eerbiedige Yogi is van Siddhashram waar hij beroemd is onder de heilige naam Paramhans Swami Nikhileshwaranand.

Het was een van die vreemde dagen wanneer zonder een bepaalde reden de natuur in de volle glorie leek te zijn, het hart plezierig klopte met een uniek enthousiasme en mooie gedachten die verbale vorm aannamen, kwamen plotseling over de lippen gerold zelfs voordat men zich bewust was van wat men zei.

"Gurudev! Vertel me alstublieft iets over Siddhashram. Hoe kan iemand daar komen?"

Veel, veel later struikelde ik over de waarheid dat die gedachte in feite in mijn hersenen was geplant door de Vriendelijke Master. In feite was hij mij al die tijd subtiel aan het voorbereiden voor de goddelijke excursie en toen het juiste moment plotseling (voor mij natuurlijk!) manifesteerde, liet hij prompt mijn hersenen werken om de juiste vraag te stellen. En dus was een reeks van momenten ge´nitieerd die ogenschijnlijk in het blinken van een oog resulteerde in de Allerhoogste Zegening.

Voor enkele gouden minuten bleef ik hangen aan de goddelijke woorden die uit de lippen van de Master rolden terwijl hij me introduceerde aan het Hemelse Land. En toen stopte hij abrupt met spreken!

In de volgende paar seconden gebeurde het allemaal in een flits. Ik herinnerde mij dat ik mijn ogen omhoog rolde en in het gezicht van de Master keek en de mysterieuze glimlach die op zijn lippen verscheen. Heel langzaam bracht hij zijn rechterhand omhoog en terwijl zijn vingers mijn voorhoofd naderden, hoorde ik de fantastische spreuk luid en duidelijk in mijn oren -

"En dit, mijn zoon, is de Siddhashram waar ik je over vertelde."

De woorden maakten mij in de war, maar ik had geen tijd om erover na te denken aangezien zijn duim contact maakte met de plek op mijn Derde Oog. Het volgende moment zweefde alles voor mijn ogen en wat op een eeuwigheid leek, was dat ik was opgegaan in een staat van onderbewustzijn. Het leek alsof de ene wereld wegvaagde en een andere weer verscheen.

Toen ik volledig bij bewustzijn was, vond ik mezelf omgeven in schemering. Het was een geheel andere plaats en terwijl ik mijn zicht bijstelde naar de omgeving om mij heen, was ik totaal verwilderd door de natuurlijke schoonheid van die plaats. Mooie, knappe Yogis, Yoginis, Sadhaks en Sadhikas gingen door met hun taken, ongestoord door de aanwezigheid van een vreemde in hun midden. Als een nieuweling voelde ik me misschien voor een paar secondes ongemakkelijk, maar een geweldig gevoel van liefde en vriendelijkheid hing in de lucht die binnen no time mijn gevoelens overnam en me het gevoel gaf dat ik altijd al een deel was geweest van dit landschap.

In welke richting mijn ogen ook maar keken, werden ze begroet met de meest plezierige natuurlijke uitzichten. Behalve het zilverachtige maanlicht dat uit het niets leek te schijnen, de hoge Deodar bomen en het eindeloze karpet van bloemenstruiken in volle bloei, wat mij het meeste fascineerde was de unieke, zoete geur van Ashtgandh.

Terwijl ik de schoonheid in me zat op te nemen, duwde een plotselinge drang mij in een bepaalde richting en terwijl ik daaraan toegaf liep ik door totdat ik een gigantische groep Yogis tegenkwam zittend voor een opgezet podium bedekt met de allermooiste bloemen. Uit terloopse navraag bleek dat ze daar waren om het festival van Guru Poornima te vieren.

Guru Poornima? O My God! Hoe kon ik dat vergeten zijn? Geen wonder dat ik me zo krachtig aangetrokken voelde tot Gurudev. Ik was zelfs vergeten om hem te groeten en speciale eerbied te tonen, dat is de eerste plicht van een discipel op deze dag. En toch had hij zijn plicht niet verwaarloosd en mij hier naar toe getransporteerd!

Mijn diepe gepeins werd plotseling onderbroken door het geroep van Jai Gurudev en terwijl ik naar het spektakel keek, zag ik verscheidene grote Yogis het podium beklimmen. Yogiraj Arvind kondigde ze aan - Paramhans Vigyeshvaranand, Paramhans Bhriguram, Paramhans Trijata Aghori, Swami Achyutanand, Paramhans Swami Nikhileshwaranand en boven allemaal Paramhans Poojyapaad Swami Sachidanand!

Het was voor het eerst dat ik voor zo een indrukwekkende groep van hoog verlichte Spiritueel begaafden was. Terwijl ze op hun onderscheiden zitplaatsen plaatsnamen met de Grote Paramhans Swami Sachidanand op de middelste zitplaats en de anderen aan weerszijden, voerde Yogiraj Arvind het vereringsritueel van deze Goddelijke Gurus namens de gehele Siddhashram en alle rassen van het universum uit. Dit werd vervolgd door goddelijke hymnen van Gannpati en Sarasvati, meest melodieus gezongen door de Sadhikas. Hierna begon Yogiraj Arvind met een goddelijke preek en omdat zijn uiteenzettingen mijn mentale niveau te ver boven ging, liet ik mijn ogen en verstand concentreren op het centrale figuur op het podium.

De Allerhoogste Master Swami Sachidanand leek op een oceaan van toewijding en zijn knappe, stralende postuur leek zelfs de grootsheid van de Himalayas te minimaliseren. Voor verscheidene momenten liet ik mijn blik hangen op zijn hemelse vorm en een geweldige reactie leek te ontstaan diep in mijn ziel omdat alle aardse verdriet, pijnen, passies simpelweg waren weggevaagd om vervangen te worden door liefde en toewijding.

Hierna vestigde ik mijn blik op mijn eigen geliefde Master Paramhans Swami Nikhileshwaranand. Hij zat daar, een perfecte belichaming van ware discipelheid in de voeten van de Allerhoogste. Als een sprankelende druppel dauw leek hij klaar om op het geringste teken te springen en te fuseren in de Geweldige Oceaan van Allerhoogste Verlichting die zijn Guru is.

Heel snel leek alles vaag te worden en opnieuw werd ik getransporteerd door tijd en ruimte, nu terug op de aarde. Ik keerde terug tot mijn fysieke zelf en zag verbaasd dat het middernacht was! Ik was voor niet minder dan 12 uren weggeweest, hoewel het niet langer dan een paar seconden leek. Gurudev zat daar lachend voor me, net zoals ik hem had achtergelaten. Ik boog voor hem en liet tranen van mijn dankbaarheid zijn heilige voeten wassen.

De volgende dag ontsluierde hij dat hij mij had ge´nitieerd in de Manobhaaven Diksha, de eerste fase in de Sadhana om toegang te krijgen tot Siddhashram waarvan na de laatste piek degene op eigen wil het goddelijke land kan bezoeken en daar kan blijven. Een aanmerkelijke metamorfose heeft sindsdien in mij plaatsgevonden en soms voel ik mezelf spiritueel terugdeinzen naar die etherische kant. Nu lijkt een subliminaal pantser mij te beschermen van alle leugens, bedrog, kwaadheden van deze wereld en nu weet ik heel goed waar mijn laatste bestemming ligt als ik eenmaal verlost bent van mijn verplichtingen op deze planeet. Ik kom woorden te kort om mijn dankbaarheid te tonen aan Gurudev Dr. Narayan Dutt Shrimaliji, dat hij me gezegend heeft met de wonderbaarlijke Manobhaaven Diksha en ik heb niets anders dan tranen van dankbaarheid te offeren in zijn voeten voor zijn vriendelijkheid!